Categorie: Geen categorie

Honingzwam. Klinkt helemaal niet dreigend. Maar voor een boom is het slecht nieuws.

Een eik aan de Oude Haven had het opgelopen. De boom werd vakkundig gedemonteerd, de grotere delen liggen te wachten tot ze afgevoerd worden. Ik tel de ringen. Die boom is net zo oud als ik. Hopen dat er een kuurtje tegen de honingzwam komt.

Zon, sneeuwklokjes, krokussen. Het is een gewone 29ste januari. De middenstand, het mkb, die thermometer van de economie, weet het al. De winter is voorbij. Nijhof doet het strooizout in de aanbieding. Overigens was die al eerder afgeprijsd naar €4,95

De HEMA in Hilversum. Een parketlegger en de stoffeerder ontmoeten elkaar op de vloer van het restaurant. Eigenlijk zou de eerste nog een klein stukje hout moeten leggen. Maar dat houdt natuurlijk niet. Vaklieden lossen dat samen op.

Toeval speelt een rol. Twee chauffeurs met tegengestelde afwijkingen parkeren vlakbij elkaar.

Soms moet je je gewonnen geven.

Gomarushof, Hilversum. Eenrichtingsverkeer dus. Je zou zeggen dan kun je ook maar één kant op parkeren.

Kunst kan een gevonden voorwerp zijn. Maar die zijn meestal zoekgeraakt. Op het bankje dat Job heet, in het Corversbos, lag een kunstwerk dat daar bewust was achtergelaten. Door Nicolette. Mooi gebaar meid. 

Twee dagen later lag er alleen nog wat zand. Tot stof vergaan. 

Duidelijkheid, de kern van communicatie op straat. Je hebt gewoon geen tijd om allerlei subtiele boodschappen te verwerken, er kan nog een auto aankomen. Dit is een straatje in Duitsland. Een voetstraat, mogen we aannemen. De borden staan aan weerszijden, dus nog geen 10 meter uiteen. Het is mogelijk dat het ene bord er langer hangt dan het andere. Op zeker moment is de huisstijl van verkeersborden veranderd, gemoderniseerd. En waarom zou je het oude weggooien als het gewoon nog functioneert?

Het is het lot van elke innovatie om verouderd te raken. Opslagmedia zijn een goed voorbeeld. Je eerste voetstapjes zijn vastgelegd met een 8mm filmcamera, de uitreiking van het middelbareschooldiploma staat op een VHS-tape en de eerste ademtocht van je eigen kind staat op een compact flash-kaart. En daaromheen huizen nog tientallen standaarden voor gegevensopslag. Een ding hebben ze gemeen: ze zijn een buitenpost van ons eigen geheugen. Je kunt al die ooggetuigenverslagen ook op de huidige gangbare formaten laten overzetten. Bij bedrijven die er een beetje uitzien als werkende musea. 

Dan zijn die belevenissen weer toegankelijk. Tot de volgende revolutie. 

Visuele communicatie, altijd lastig. Je bent als boodschapper van zoveel afhankelijk. Neem de kwaliteit van het medium, de bereidheid van de beoogde ontvanger om een inspanning te leveren en de context natuurlijk. 

Geen fietsen plaatsen. Zo goed als onhaalbaar op het erf van een rijwielhersteller. 

Vrijdagavond. Hoek Turfstraat-Loosdrechtseweg. Politieauto, ambulance, een man met verband om het hoofd, een paar mensen die op afstand kijken. 

Zaterdagochtend. De sporen worden al bruin. Straks gaat het regenen.